26 April 2009

HALAW KAY RAINER MARIA RILKE

-

Ikaw na hindi napadpad sa aking mga yakap,
ikaw na nawala na lang bigla bago pa magsimula,
ikaw na aking iniibig, ni hindi ko nalaman ang mga himig
na sa iyo’y nagpapakilig; ni hindi tayo napaglapit
ng mga sandaling umaawit.
Ngayon, ang mga larawang matagal nang nasa akin --
ang mga sikretong tanawing nagpapaiyak
sa damdamin; mga siyudad, tulay, at kastilyo,
ang mga kalsadang di mo alam kung saan patungo,
ang lupaing malalamyos
na pinili yatang tirhan ng mga diyos – lahat ng ito
ay naririto, nabubuhay lahat sa aking puso
upang ipaalala ang tunay na kahulugan
ng iyong pangalan, ikaw na
hinding-hindi ko mahahawakan.

Ikaw ang lahat ng hardin
na nabibisita lamang ng aking tingin;
o ang isang maliit na bahay sa probinsiya, may maaliwalas
na asoteya, at bintanang laging bukas –
at naroroon kang nakatanaw,
at kamuntik na humakbang palabas
upang salubungin ako sa aking landas,
kundi ka lamang nawala nang walang pasabi.
O minsan sa mga tindahan, nababanaag kitang dumaraan
sa harap ng salamin, ngunit hindi
pa man natatauhan
ang nawiwindang kong tingin,
ay naglalaho
ka rin nang walang habilin.
Malay mo naman, iisang ibon lamang
ang nag-iwan ng abiso para sa ating tagpuan.
Sa iyo, habang
ang katanghalian
ay namamasyal pa lang sa liwasan.
Sa akin, habang habol ng pagmamadali
ang gabing sabik na sabik nang umuwi.