18 April 2009

KALUNGKUTAN

(Halaw kay Rainer Maria Rilke)


Ang di matawid-tawid na pagkakalayo,
ang di maibulsa-bulsang siphayo,
ganyan ang kalungkutan

na bumibisitang parang ulan.
Iniiwan nila ang dagat, tinatahak
ang hagdan paakyat

sa ulap. Oras di na mabuhat
ang bigat, bumabalik sila sa lupa
sa anyo ng patak-patak na luha.

Ang ulan ay patak-patak
na kalungkutan, namamasyal
nang nakayapak

sa lansangang walang laman,
tumatapik sa atip, sumisigid
sa silid nitong dalawang katawang

walang maapuhap
kundi nakangangang agwat
sa pagitan ng isa't isa;

kung itong dalawang nilalang
na pawang suklam
na saklam sa bawat isa

ay wala nang masabi
sa oras na magkatabi
at ang kani-kanilang antok

ay ayaw kumatok --
'pag ganoon, ang lungkot
ay umaapaw na parang ilog.