29 April 2009

PANTASYA

(Mula kay Louise Gluck)


Meron akong ikukuwento: bawat araw
ay may namamatay. At 'yan ay simula pa lang.
Bawat araw, sa punerarya, may nadadagdag
na bagong biyuda. Nakaupo siya
nang nakahalukipkip ang mga kamay, iniisip
kung paano na ang buhay.

At sa libing,
siya'y nangangamba kung paano titipirin
ang ibubuhos na luha, o baka
dahil wala man lang maihulog
kahit na isang patak na uhog.
May ilang lalapit sa kaniya,
magpapayo kung ano ang gagawin,
na ang ibig sabihin
pagsambit ng maikling panalangin,
o pagsasaboy ng alikabok at abuloy
sa hukay.

Matapos niyon, ang lahat ay kasamang tutuloy
sa kaniyang bahay,
lahat ng karamay niya sa paglalamay;
habang siya, nakaupo, tuwid na tuwid,
at sila ay isa-isang lumalapit,
ang iba, upang abutin ang kaniyang palad,
ang iba, upang siya'y mayakap.
Kailangang lagi siyang may nakahandang salita
na ibubulong sa bawat isa,
pasalamatan sila, pasalamatan
silang lahat na nagpunta

samantalang sa loob-loob niya,
kung pupuwede lang sana magsilayas
ang lahat ng bisita
dahil gusto niyang bumalik mag-isa
sa sementeryo, o
sa maputlang silid ng ospital.
Maaaring ilusyon itong hindi magtatagal,
alam niya. Ngunit ito lang ang kaniyang pag-asa,
ang makahakbang pauwi sa nakaraan,
kahit katiting na hakbang na di naman
kailangang umabot sa araw ng kanilang kasal
o pabalik
sa gabi ng unang halik.