01 May 2009

ANG MASA

(Halaw kay Carl Sandburg)


Ako ang mamamayan, ang taong karaniwan, ang masa
na kadalasang binabalewala.
Alam mo bang ang lahat ng bungang dakila
sa lahat ng sulok sa lahat ng dakong may humihinga
ay sa akin nagmula? Ako ang manggagawa,
ang imbentor, ang nagtahi at nagtanim
ng lahat ng damit at makakain. Ako ang saksi
sa pag-usad ng kasaysayan. Ang matitipunong
mandirigma at mga pinuno
ay sa akin sinasanay. Oo
sila’y mamatay, ngunit sigurado ako
mas marami ang hahalili
na mula rin sa aking hanay. Dahil ako
ang lupang pinagpupunlaan. Ako
ang parang na pinagtatamnan
at bumayo man ang matinding bagyo,
balewala ang lahat ng ito.
Salantain man ang yaman kong nalalabi,
balewala ang lahat ng ito.
Mapinsala man ang lahat ng pag-aari
ay magtatrabaho lamang akong muli
at dito ka nakasisiguro:
balewala ang lahat ng ito.

Minsan ako ay pumapalahaw at umiiling,
nagbabanlaw ng ilang patak-patak ng pula
upang magbigay-tanda
sa kasaysayan. At ang lahat ng iyan
ay balewala lang naman.

Dahil kung ako –
ang mamamayan, ang taong karaniwan,
ay biglang makalimot
sa pagbabale-wala;

Kung ako --- ang masa
na kadalasang binabalewala
ay matutong umalala,

at gamit ang leksiyon ng nakaraan
ay biglang di ko na makaligtaan
ang mukha ng mga mandarambong
na pinagpaparangalan tuwing eleksiyon,
o ang itsura nilang mga nangangaral
na iisa ang kahulugan
ng pagiging dukha at hangal–

Sapagkat kung magkakagayon
walang sinuman sa daigdig ang makasasambit
sa mga salitang: “Taong-Karaniwan”
nang may ngiting nangungutya nang palihim
at may panlalait pa rin sa kaniyang tinig;
Sapagkat kung magkakagayon,
ang mamamayan, ang taong karaniwan,
ang masa na kadalasang binabalewala,
ay naririto na,
at papabilis nang papabilis ang kanilang martsa.
Papabilis nang papabilis ang kanilang martsa!