19 May 2009

ANG MGA PULITIKO

(Halaw kay Wislawa Szymborska)


Kaysa marinig lang sa kanta,
mas kaaya-aya sa masa
kung ang pag-asa
ay kanilang makikita,
kung kaya
ang mga pulitiko ay laging ngumingiti.
Ang kanilang mga ngiping pinaputi
ay karatula
na sila
ay kumikinang sa tuwa.
At dahil totoong kumplikado
itong ating panahon
at di mo alam ang ating tinutungo,
kung malapit na ba tayo o malayo,
kailangan nating matunghayan
sa tuwi-tuwina
ang maputing nilalaman
ng kanilang bunganga.

Sa mga bulwagan o hintayan ng eroplano
walang sinumang dapat makahalata
sa kunot nilang noo;
dapat silang magmukhang kahanga-hanga
habang nakikipagtalo sa plenaryo
o nakikipagkamay sa mga tao;
nagpapakindat sa litrato,
nagpapahuni sa mga nguso
ang mga ngiti nilang di nagbabago.

Ito ang leksiyon sa diplomasya
na itinuro ng mga dentista. Sinasabi nila
ang hinaharap ay mapupuno ng ginto.
At dahil ang kasalukuyan
ay matinding sakit ng ulo
dapat sabay tayong makitawa
sa makikinang na pangil at bagang.
Ang ating panahon ay lubhang peligroso
upang ipakita ang niloloob ng puso.

Samantalang ganito ang pagtatapat
ng mahihilig mangarap:
“kung mananaig ang kapatiran ng tao,
ang buong daigdig ay aapaw sa ngiti”.
Diyan sila nagkakamali.
Dahil kung magkakaganito,
pati mga pulitiko
ay di na magbabanat ng pisngi:
dadaan sila sa lupa
nang di ngumingiwi
at dahil laging tagsibol,
lagi silang pasipol-sipol.

Pero ang tao’y sadyang malungkutin,
Maiging ganyan na lang. Huwag na nating baguhin.