10 May 2009

HALAW KAY PAUL AUSTER

White Nights


Walang ibang humihinga rito
at ang inuusal ng aking katawan: anuman
ang masasabi ko ngayon
ay di ko dapat sabihin sa iyo.
Ngunit ako lamang ang naririto
at anumang manggaling sa aking katawan,
walang ibang may pakialam
maliban sa iyo.

Lumalatay sa bubungan ang malakas na ulan,
ayaw papigil at paulit-ulit na kumikitil
sa mga puno’t halaman. At ang pluma
ay naglalamiyerda sa mga basang lupa
habang unti-unting nabubura
ang mga kamay na walang magawa.

Patuloy sa pagsulat ang pluma.
Isinusulat nito halimbawa: sa simula,
sa gitna ng punong malalaki,
isang nilalang ang bumaybay
sa kalaliman ng gabi. Isinusulat nito:
ang makinis niyang katawan
ay simputla ng lupaing
pinapuputi ng buwan. Iyon ang lupa,
at ang lupa ay tumutula
tungkol sa kulay ng katahimikan.

Di ko na igigiit ang aking sarili
at kailanma’y di ko sinabi
ang mga bagay-bagay
na dapat kong sinabi. Ngunit
ang katawan ay isang bulwagang
walang winawaglit. At bawat gabi,
buhat sa mga punong
wala ring masabi,
alam mong ang tinig ko
ay maglalakad nang papalapit
nang papalapit nang papalapit
patungo sa iyo.