13 May 2009

EULOGY TO A HELL OF A DAME

(Halaw kay Charles Bukowski)


May mga asong nangangarap ng makinis na buto
sa mga gabing ganito, kung kaya ako
iniisip ko ang iyong buto: nakahilera
nang maayos
sa pagitan ng balat at laman,
gayak ang bestidang luntian, ang sapatos
na may nakalululang takong.
Naiisip rin kita kapag nasosobrahan ng inom
ng kape, patagong nagmumukmok
sa isang tabi
habang nakalugay madalas
ang buhok na madulas. Kani-kanina,
naibulalas ng isang kakilala
sa liham niyang minadali
ang mga lihim na di pa man naibahagi
ay dati mo nang binawi. Dalawang dekada na
ang lumipas, at ngayo'y gunita itong naaagnas
sa pagitan ng aking panghihinayang
at pag-aatubili. Abril. Gabi. At
tayo'y magkatabi: balikat
sa balikat, noo sa noo, ang dampi
ng hininga mo sa aking leeg at braso.
Hanggang lumayas ka na naman
at sa wakas, tila regalong binalot mo para sa akin
ang kalungkutang pala-palapag
pala ang taas; Wala ka na ngayon,
dalawampu’t walong taon
ngunit dama ko pa ang malambot na gusot
ng palad mo sa aking palad, katulad
ng larawan na nalukot
sa mahigpit na pagkakatangan --
kailanman ay hindi ko yata mabibitawan.
Kung kaya ang tulang ito, walang landi
o anumang palamuti, ang tagay ko
sa iyong kagandahan. Huli man
at medyo naatraso,
tapat pa ring sumasaiyo
mula sa isang abang aso
na nangangarap ng makinis na buto
sa mga gabing ganito.