17 May 2009

SA ISANG BINIBINING TUTUNGO SA ANTIPOLO

(Halaw kay Jose Garcia Villa)


Pagdating sa Antipolo, paliligiran ka
ng maraming binatilyo. Dahil malamyos
ang kanilang hakbang, at di maubos-ubos
ang pulot sa kanilang dila,

iibigin mo sila
at malilimot mo ako,
ako na hinding-hindi maaaring lumimot sa iyo.
Kaya habang ako'y nililimot mo,

marahan kong tatapikin ang aking dibdib
habang paulit-ulit
na tinatawag ang 'yong pangalan.
At ang bawat salitang mamumuwalan

sa aking lalamunan
ay ihahatid sa iyo ng mga puno,
maaaninaw mo sa mga panakaw na hipo
ng bihasang mananayaw, mauulinig

sa mga tulang hinahasa
ng sumusuyong makata.
At ang bawat brasong karinyoso
na ibabalabal nila sa iyo

ay magiging braso ko.
At ang bawat matang mamamangha
sa mukha mong kahanga-hanga
ay magiging mata ko.

Patuloy akong darami,
hanggang di mo na mabilang
dahil ubos na ang numero
sa bawat uusbong na mata

at braso. Dahil lubos kitang iniibig
ako ay nagiging maraming mangingibig.
Dahil ayokong may ibang hahawak sa iyo,
ako ay nagiging maraming mananayaw.

Upang tuwing may dadausdos
na tingin at haplos sa iyong balakang,
wala kang ibang mararamdaman
kundi ang haplos ko sa iyong katawan.

Upang tuwing may magbubulong
mula sa likod ng iyong balikat
ng matatamis na tula ng paglingap,
walang maiiwan sa 'yong pandinig

kundi mga salitang galing rin
sa aking bibig.
Ako ay nagiging maraming mangingibig.
At kung mahal mo rin ako,

mauunawaan mo ang aking sinasabi
sa mga labi ng maraming mananayaw,
sa kanilang katawang malalantik,
sa makikinis na katagang sinasambit.

Ako ay nagiging maraming mangingibig
sapagkat labis-labis kitang iniibig.