30 June 2009

SA PALARUAN, DALAWANG LOLA

-

Ang kanilang kasuotan ay kakulay ng uban.

Nakasalampak ang kanilang kalansay
sa hagdanang bato
o minsan sa upuang semento,
simputla ng mga nitso.

Mistulang nakaputong na buhok
sa mga anit na kumulubot
ang halinhinang puti at itim:
tanging mga kulay na kayang pag-ibahin

ng lumalabo nilang tingin.
Tulad ng ulang malumbay
ang kalungkutang nakalugay.
Ang kanilang buhok ay manipis na belo

parang luhang di maubos-ubos,
tahimik na umaagos.
Isang lola ang may subong tabako.
Isa ay di kumikibo,

tulalang nakaharap sa hanging
kulay-abo. Patuloy sa pag-ihip
ang gunita ng abo
habang maingat nilang tinatahip

ang bawat butil na pino;
Ang pangarap na gumuho ay mabigat
na ulap,
nakataklob sa isip, dalawang dekada na

mula nang maalimpungatan
ang bulkan sa kinagisnang bayan.
Hindi mapagpag sa puso
ang pangamba, nagtatanong

kung makababalik pa
sa takda sanang hantungan
ng pagod nilang buto
at laman.

Ang oras ay parang abo
ipinapahid nila
sa mga sugat na di natutuyo
samantalang nakatuon ngayon

ang kanilang tingin
sa isang abuhing gulong,
nakabitin sa sanga
ng punong mahinahon,

naglalambitin sa maganit na lubid
na waring sila lamang
ang nakababatid
kung kalian ito

tuluyang mapapatid.