31 July 2009

YEMA

-

Kasingnipis ng balat ng yema
ang gayak nilang kamiseta.

Pagala-gala sila
ngayong labasan ng opisina
tinatawid ang mesi-mesitang tumpok
ng mga taong nagpaparaos

ng oras at bagot.
Isang liham, maingat na nakasobre
ang kanilang pasaporte
papasok sa daungan
ng aking katiwasayan.

Ang kanilang alok:
isang maliit na supot
kuyom ang sangkurot
na pinaghalong asukal na pula
at malapot na kondensada.

Kasinggaspang ng asukal
ang garalgal

sa kanilang lalamunan.
Kasinlagkit ng kondensada

ang kanilang pangungunyapit
sa laylayan ng konsensya

ganitong kailangan nila
ng pambaon sa eskuwela.

Hinahawi ng mga bata
ang tagus-tagusang kurtina,
de-kolor na tabing
sa pagitan ng aking mata
at sa daigdig nilang waring
katiting lamang na yema.

Narinig kong inuusisa
ng babae sa katabing mesa
kung lagda ba ng kurot
ang tulduk-tuldok na asul at pula,
di maikubli-kubli
ng brasong namamaga
ng isa sa mga bata.

Narinig kong inuusisa
ng babae sa katabing mesa
kung kaanu-ano nila ‘yong isang lola,
kanina pa nakamasid sa sulok,
bakit pareho silang hinampas sa batok?

Kinabukasan sa opisina
binaon ko ang biniling yema.
Pagsubo na pagsubo ng isa,
binalot ng manipis na pait
ang nalulusaw na umaga.

27 July 2009

HULING BIYAHE

-

Ang gabi ay mabagal na paghihintay
sa loob ng himpilang malumbay.

Nakikita kita sa bawat sandali
ng kanya-kanya nating pagmamadali.
Madalas nakatayo ka sa madulas
na plataporma, aninaw ang aninong

nalulusaw sa mga basang baldosa
o di kaya'y tahimik na nakaupo,
mistulang bagon na walang-kibo
pagsapit sa pinakadulong istasyon

ng peregrinasyon -- walang estranghero
o lulang pasahero, samantalang
sintunog ng niyuyugyog na asero
ang ulang nahuhulog sa ibabaw

ng manipis na yero. Rumaragasang tren
ang tagas ng baha sa mga sugat
nitong abenida. At tulad ng ibang
gabing nauna,nakabalandra ang salita

sa dila
ganitong tinutugis
ng paglilitis ang pag-asa
sa hantungang perokaril

ng mga nadiskaril na pagnanasa.
At tulad ng ibang gabing nauna,
tiyak uusisain ko maya-maya
kung anong oras na. Na sasagutin mo

panigurado, “alas nuwebe pasado”
nang di tumitingin sa suot na relo.
Hanggang sa dumating ang huling biyahe
at katulad ng mga naunang gabi,

solo kang aakyat sa tren na bakante.
Samantalang ako, maiiwan dito,
sinusukat ang humihikab na layo
ng damdamin nating nagsasalisi

ang takbo. Samantalang
ang ating puso,
mistulang bagon na walang pasahero,
naglalakbay nang salungat

pauwi sa mga himpilang
magkabilang-dulo ang agwat.