31 October 2009

STARDUST

-

Tumutulay ang nagbabagong-kulay
na takipsilim sa highway.
Tumatapik, sumisilip
sa makapal na hanging umiihip
sa tigagal na mukha

ng mga gusaling parihaba.
Nalulusaw ang burda ng tala
ngayong alas-sais impunto
habang nakikipag-unahan
ang aking hakbang sa pagtiklop ng araw

at sayaw ng anino. Sa bangketa,
tumutugtog sa alaala ang sinaunang kanta,
tungkol ito sa tumatandang pagsinta
at kung paanong ang mga bituin

ay unti-unti palang nadudurog
paglipas ng panahon; walang pinag-iba,
kung gayon, sa kristal na maaari mong itapon
o di kaya’y bubog na pupuwedeng itago

sa di-na-nabibisitang silid ng puso.
At naalala ko ang pasakalye
sa isang awitin ni Nat King Cole
habang kaharap ngayon ang isang Ale,
solong umiinom ng kape, gayong kaybata pa

ng gabi. At natitipon muli
ang gunita ng mga dapithapong
tayo’y magkatabi: ang paulit-ulit
nating pagtatalik, ang burda sa pisngi
ng musmos mong halik.

Ah, kung sana lamang ay pupuwede
ang bawat alas-sais
ay di na humantong sa alas-nuwebe
at ang oras ay di lumilipas
tuwing tayo lamang ang magkasama

sa kastilyong puno ng rosas;
Kung sana lamang ang pahimakas
ay puro pasakalye; Kung sana lamang ang kalungkutan
ay di sirang plakang
humuhuni ng punebre. Kung sana lamang.

Kung sana lamang walang bubog na iiwan
ang basag-basag na tala
sa mga daang nais hakbangan
ng mga puso nating
natutuksong gumala.

No comments:

Post a Comment