30 April 2010

SA DARATING NA HALALAN

-

Ika nga’y hinding-hindi natin maaaring malimot
ang kanilang panata, ang mga pangarap
na iniaabot nang walang bayad
sa mga dukha. Kumbaga dahil kabisado natin
ang areglo ng ganitong kuwento,
kung tutuusin ay hindi na bago
kung itinatalak man ngayon ng pulitiko
ang Pulitika ng Pagbabago.
Mangyari hanggang sa araw na ito
ay nakaabang tayo sa pagdating
ng sinasabi nilang balang araw.
Heto naman ang masasabi ko: Basta ba maaabot ito
sa malinis na paraan, sa akin ang balang-araw
ay ayos lang naman.

Kaparis na lang ng ibang klaseng diskarte
nitong si Tandang Osyo. Palibhasa
isang maralita ng siyudad,
para sa kaniya ang pag-unlad
ay depende sa tatag ng barung-barong
kung kaharap ang demolisyon; Dahil dito
kung kaya ang mga pulitiko
sa kanilang dako, tuwing panahon
ng eleksiyon ay walang ibang pangako
kundi ang Pulitika ng Pagbabago.

Sa masusugid na kandidato,
ang Pulitika ng Pagbabago ay binubuo
ng pira-pirasong pako, ilang tabas
ng tabla, hollow blocks, turnilyong
pang-rematse, walang kalawang
na muwelye, yerong hindi tadtad ng butas
upang sa anumang oras
pupuwede itong ipantagpi sa mga sugat
na bumubuka sa mga dingding
na walang palitada, sa malalamig
na sahig na lupa, sa binubukbok na barakilan

nang sa gayon kung tapos na ang halalan
ay madaling maiintindihan ng tao
sakaling ang ikinampanyang pagbabago
ay pareho lamang sa pinalitang pangalan
ng mga eskinitang tinabunan
ng graba o aspalto; O bagong petsa
ng piyesta-opisyal sa kalendaryo;
O tawirang may bagong pahid na kulay
sa mga kalsadang nakamamatay.

Hindi na kapani-panibago, sa isang panig,
kung ang mga pulitiko ay maglalaho
nang mabilis pa sa ipinapatak na tinta
sa ating hintuturo.
Saka lang natin sila muling makikita
kapag may iaabot na abuloy
sa mga binaha, o kung nasa ibang bansa
at ipinangangalandakan ng pahayagan
ang halaga ng kanilang huling hapunan;
Samantalang parang kabag nating idinidighay
sa mahabang hapag ng buntung-hininga
ang lumang pangako ng disenteng pabahay,
gayundin ang iba pang masasamang hanging
tila kalde-kaldero ng panis na kaning
sabay-sabay nating isinusubo
sa miting de avance, o habang nakatunghay
sa mga palatuntunang pantasya at iyakan

sa TV kung tanghali. Ganito naman
ang katuparan ng Pulitika ng Pagbabago
para kay Tandang Osyo:
Sa loob ng giray na kahon
ng tahanang balang-araw ay gaganda raw
kung papalaring maupo sa puwesto
si ganire at si ganitong pulitiko,
tuwing dapithapon ay nagtatagpo dito
ang mga kaibigang hindi niya alam
ang tunay na pakay at pangalan.
Tinuturuan siya ng mga itong
sumulat at magbilang
habang binabalangkas naman
ang plano ng ilulunsad na welga,
o ang larga
ng ipapataw na parusa
sa tinyenteng may malaking utang
na dugo sa masa. Dito rin
sa kaniyang dampa pinaampat at pinahupa
ang kirot ng maraming sugat
mula sa kung saang giyera. Samantala,
gabi-gabing isinasalaysay ng matanda
ang buhay sa pinagmulang lalawigan;
Kumbakit ang kaniyang braso
ay nangalay sa pagpihit ng sagwan
at araro, bagay na lubhang naging inutil
nang mahiwa at maimpeksyon ito
dulot ng maghapong pagkalkal
at paggaod sa dagat
ng basura ng siyudad.

Kung anuman itong pinaggagawang kakuwanan
ng pobreng si Tandang Osyo,
walang ibang makakalap na aral
ang mga miron at pilosopo
maliban dito: Na dapat palang ipagbawal
gumising mula sa pangangarap
ang mga mahihirap.

No comments:

Post a Comment