30 July 2010

4 n.h.

-

4 n.h. tumatapon
ang kutsa-kutsaritang pag-asa
sa kulay-gatas na mesita; amoy talahib
na tsaa ay lumiligwak sa labi
nitong sinaunang tasa
samantala, nilulunod ng umaalimpuyong bagot
ang sintunadong pagnanasang
umiilanglang sa isang awiting
paulit-ulit ngayong inaanod
papunta sa akin. Ano’ng pahina pa
ang di ko nahihimay
sa magasing singmura
ng aking paghihintay
ganitong ang oras ay ubod nang
bagal --- walang kasimbagal
ngayong 4 n.h.
na sa karaniwang pagkakataon
ay di dapat iba
sa 4 n.u. kapag nag-u
unahan ang mga daliri ng relo
sa pagpigtal ng minuto
habang maging panaginip
natin ay naghihilik
kahit pa madalas
nakatutulugang bukas
ang nakatungangang telebisyon,
tahimik na saksi sa mga sandali
na dapat palang isauli
ang panahong di tayo ang tunay
na may-ari. Ngayong 4 n.h.
at huli ka na namang dumating
sa ating usapan, iniisip kong
baka bigla mong nakalimutan
ang daan patungo rito. O
sadyang marami kang ginagawa
sa trabaho. O naatraso muli
tulad ng dating gawi. Di ko alam
kumbakit nauubos ang mga dahilan
nang mas mabilis pa
sa mga tao ditong nag-aapura
sa kani-kanilang paglisan
habang ang pulot sa aking dila
ay natutuyo, at ang mga talulot
sa bawat salitang pumapait
ay napipigtal
ganitong ang oras ay
mabagal
sadyang walang
kasing
bagal.