ANG ALAMAT

-

Dahil di ka naniniwala
'pag ako ang nagsabi,
kaya sasabihin ko
muli at muli: na ang banga

hindi nakababa, wala sa pagitan
ng balakang at paa,
bagkus nasa balikat
ng ating diwata.

Sa mga umaga
habang ang hamog
ay nakabulumbon pa
at nakakumot

sa matatayog na tala,
natitipon ang pumpon
sa loob ng sisidlan. Mangyari,
walang nakawawari

kung ano ang pakahulugan
dahil walang nakamalas
kung kailan pinitas
ang mga amorseko

at rosas. Sa dahilang
ang kaniyang hakbang
ay pino at magaan
tulad ng pagdaan

ng lihim na pagdaramdam,
walang nakaramdam
sa yabag. Walang bakas
ng yapak, mga buto lamang

na pakalat-kalat
at tutubo bilang ugat
ng halaman
sa landas na madalas

pala niyang daanan.
Dahil ang gabi
ay umid
kapag lumiligid

ang diwata sa kagubatan
o sa isang harding sagrado
dala ang kalungkutang
panigurado

ay di kayang sukatin
ng anumang kuwento.
Dahil walang katiyakan
ang kaniyang pangalan,

wala ring nakakikilala
sa tunay niyang hiwaga.
At doon sa mundo
ng mga engkanto

maikling idlip lamang
ang naghihiwalay
sa panahon ngayon
at sa kahapong napakalayo.

Ayaw mong maniwala
at kailanma'y hindi niya
ipapakita. Nakalingid
ang hiwaga

tulad ng kung paano
lihim nahuhulog
ang ga-ilog na luha
para sa isang

lumisang binata.
Itinuturo ng diwata
na ang alamat ay alamat,
hinding-hindi natin

madadalumat.
Tulad ng pakahulugan
nitong banga,
naglalaho madalas

nang walang nakamamalas.
At dahil sa imahinasyon
kung siya'y maglimayon
at sa pangarap lamang

siya naroroon, samakatuwid
kaniyang tinatawid
ang hangganan
ng katotohanan at panaginip

upang alayan tayo
ng rosas
at amorseko. Totoo man ito
o likhang guni-guni,

sukdulan walang maniwala
sa aking pinagsasabi,
para sa iyo, heto lamang
ang aking masasabi:

na ang banga
hindi nakababa,
wala sa pagitan
ng balakang at paa

bagkus ang sisidlang
simbabaw ng luha
nasa balikat tuwina
ng ating diwata.