15 August 2010

TANAWIN MULA SA LOOB

-

Tatlong paslit ang nangangaroling
sa tapat ng isang lumang klinik
sa Crossing. Ang kanilang mukha
ay simputla ng tulog na mantika,
titig-kandila naman ang mga matang
waring kanina pa nagmamasid
sa anumang bagay na tumitibok
sa paligid -- ang tanawing
ito ang siyang naghatid
sa aking tingin mula sa labas,
pabalik sa tinutunghayang TV
sa loob ng bus. Magandang Gabi
Bayan, sambit ng palabas.
Dahilang hindi ko naman masakyan
kung ano ang ikinaganda ng ganito
para sa bayan, heto't nakabalandra
sa balita: isang bata, walang buhay
nang pulutin sa gilid ng highway
isang linggo na ang nakaraan.
Ang maliit niyang katawan
ay magaspang na pilat sa kalsadang
bagong-semento. Sa panayam,
isang kamag-anak ang nagkuwento
tungkol sa nalalapit nang kaarawan
ng pamangkin. Mangyari, itinuturo niya
na pupuwede palang sukatin
ang lawak ng kalungkutang
hindi pa dumarating sa atin. Sanhi nito
kaya siguro minarapat dalhin
ng tagapag-ulat sa aming pansin
ang eksena sa loob ng burol:
Nakapalamuti sa likod ng ataul
ang mga regalo, kartong torotot
at sumbrero, handang spaghetti,
biko at manok na pinirito.
Umiilanglang sa ere
ang sintunadong Happy Birthday,
inaawit ng mga nakikiramay
at walang malay ngayong kuhang-kuha
sa harap ng video. Bawat patak ng luha
ay simpintog ng lobo.

Muli, pagsilip ko sa bintana,
nagsisimula nang pumarada
ang magagaslaw na ilaw
sa abenida. Malayo sa panglaw
ng nakatanglaw na trahedya
ang patay-sinding bumbilya
ng parol sa poste. Sa lilim nito,
mas maraming bata ang naglalaro
sa kalye, may nakikipagkarera
sa trapik na di makatuntong
ng tersera, may nagbibilang
ng lumilimbag na yabag sa bangketa.
Isang batang babae ang nag-aayos
ng nakaputong na bilao sa ulo,
Isang batang lalake naman
ang malapit nang mamaos
habang minamadali
mula sa lalamunan ng talipapa
ang pag-ubos sa panindang
malapit nang mabilasa. Habang ako,
maligalig at laging balisa,
ay nakatunghay ngayon
sa kalsadang pag-aari
nitong mga bata; inaapuhap ng tingin
ang tatlong paslit na nangangaroling
sa tapat ng isang lumang klinik
kanina sa Crossing. Maaaring
naroroon pa sila, o maaaring wala na.
O baka hindi ko napansing
sadyang malayo na pala ang narating
nitong biyahe; o baka
ang kanilang pagparito
at biglaang paglaho
ay isang taos na habilin:
Na tuloy lang, tuloy lang tayo
sa kaniya-kaniya nating lakbayin
sukdulang magkandaluku-luko
ang takbo, mabalaho man
ang ating hakbang
sa kinakalyong palad ng mundo.

No comments:

Post a Comment