04 August 2010

HAMADA

-

Pumapalahaw ang ginaw
tuwing pamadaling-araw,
sinusugsog ang makitid
na puwang, ang maninipis

na pagitang
naghihiwalay
sa nahihimbing na katiwasayan
at naglalamay

na balisa. Sintalas
ng lasa
nitong huling serbesa
ang lansang di maidura

ganitong ang antok
ay estranghero
at ang katahimikan
ay nanghihimok

ng paulit-ulit na pagbalik
sa naudlot na paglimot.
Sa labas ng bintana,
pinanonood ko ang hilera

ng matatayog na Pino
sa abenida. Pinong tanod
sa bakanteng kalsada; Pinong
tila kadete, matipuno

ang tindig sa unipormeng berde;
Pinong mistulang pinatigas
na bangkay ng mga ninuno,
hindi malibing-libing

at ngayo’y tumatawid nang palihim
sa mahahamog na kalyeng
kulay-abo. Madalas kapag ganito,
ipinipinid ko ang tangang libro

saka tinutungo
ang biranda ng kuwarto.
Sa labas, tinatanaw ko
ang palabas

na nagsisimula pa lang
sa dampa ng kapitbahay.
Bukas na nitso
ang giray na kalansay

ng tahanan nilang nilumpo
ng kararaang bagyo.
Sa harap ng kubo
di pa natutuyo

ang putik
habang malamig na tubig
ang iniigib sa poso
ng naliligong binatilyo.

Isang lalake, naghahanda
pagpasok sa trabaho,
ang tahimik na nagkakape
sa mausok na sulok.

Samantala, tulala
ang kaniyang asawa, pagod
na karga-karga
ang bunsong limang taon nang

pumapalahaw sa tenga.
Mula sa aking kinaroroonan
yerong maputla ang kulay
ng butas-butas na sinampay --

mataimtim tulad ng dalangin,
tahimik silang nakalugay
at waring isinusumbong sa hangin
ang mga sugat

na walang makasusukat
kung gaano na kalalim.