31 July 2011

TUNGKOL SA MABIBIGAT NA BAGAY

-

May kanya-kanya tayong pamamaraan
sa pagsukat ng bigat.

Mariing hatak ng grabedad
na nagpapapirmi sa ating pagtahak
sa lupa: maaaring natutunan mo
na ang bigat ay mababaw na sugat
sa talampakan noong nagsisimula
ka pa lang humakbang at gumala; o di kaya
isang umalsang bukol sa bumbunan,
galos sa palad, hampas
ng sinturon at bahagyang pilat
sa balat na karaniwan na
nating pinagwawalang-bahala.
Katunayan, ang ating balat
ay talaan ng nagdaraang bigat.
Ngunit dahil napupunit
ang sala-salansang kalyo
nang mas mabilis pa sa pagpapalit-
pahina ng kalendaryo, bagay ito
kaya malimit nakakaligtaan
sa pana-panahon ang iniiwang palatandaan
ng bigat na dumadagan
sa ating katawan.

Sa paglipas ng taon,
ang bigat ay inaanunsiyo
ng di maiangat na talukap
paggising sa umaga.

Mula unang buhos ng tubig
hanggang huling kaskas
ng sepilyo, mabigat ang katawang
matamlay nating kinakaladkad
pababa ng hagdanan, papasok-
palabas sa masikip na banyo.

Mabigat ang mga daliring umaapuhap
sa di-mapagpantay na butas
at butones ng polo.

Mabigat ang kapeng
di pa rin nababawasan
mula sa tuklap na labi
ng lumalamig na puswelo.

Mabigat ang lagitik
ng sandali, lalo ngayong
pareho tayong nagmamadali.
Kamo’y huli ka na sa klase.

Sa labas ng bahay,
mabigat ang lagda ng ulan
sa iyong payong at kapote.

Nagkataong mabagal ang usad
ng ating sinasakyan.
Mabigat ang trapik
ayon sa balitang dinatnan.

Madalas naiisip ko
kumbakit waring di na gumagaan
ang mga bagay-bagay
na dati-rati nang pasan.
Mapapatingin na lang ako sa iyo
sa loob ng sasakyan,
malamang ginawa mo ulit sandalan
ng himbing na ulo
ang balikat ko. Mapapangiti ako.
Para namang may magagawa ako.

Pagdating sa eskuwela,
iaabot ko pabalik
ang mabigat na bag
na ugali mong ipabitbit
tuwing umaga. Tatalikod ka.
Kakapain ko ang gusot na iniwan
ng ‘yong bag at ulo
sa aking manggas at balikat.
Dito muna ako. Mag-isa. Nagtataka
kumbakit sa pagkakataong ito pa
madalas kong maramdaman
ang di mabuhat-buhat na bigat.

2 comments:

  1. Here's an attempt at translation.

    ON WEIGHTY MATTERS

    We measure things
    each in our unique ways.

    The gravity’s insistent pull
    secures our firm footing
    on earth: perhaps you’ve realized
    that weight is but a benign
    sore on foot
    when you began to take
    small tentative steps; or maybe

    a swollen cyst
    on skull, a bruised palm,
    a welt of belt, a teeny
    scar on skin we almost
    always ignore.

    Proof of this, our skins are ledgers
    of heavy burdens. But since
    the thick piles of calluses
    are torn faster than the page-
    turns of a calendar,
    such that from time to time
    we often neglect
    the deep tracks of heaviness
    pressing on our bodies.

    Years go by,
    the big load is announced to us
    by lids heavy as lead
    in the wake of morning.

    From the first splash of cold
    water, to the final scratch
    of toothbrush, the heavy body
    staggers weakly
    down the stairs, into
    and out of the cramped toilet.

    Heavy the fingers reaching
    for mismatched buttons
    and buttonholes.

    Heavy the coffee
    that wasn’t touched
    at the chapped lips
    of a cooling mug.

    Heavy the thunderous
    moment, now that we are
    both running out of time.
    You’re late for class, you say.

    Outside, heavy
    signatures of rain
    pounding on the coat and umbrella.

    It so happened that our vehicle
    moved slow as a turtle poke.
    Traffic is heavy
    according to the news advisory.

    Oftentimes I wonder
    why it seemed the things
    we carry for always
    never ever lighten a bit.
    I’ll just turn to you
    inside the vehicle, perhaps again
    you made a pillow
    of my numb shoulders
    with your sleepy head.
    I’ll snigger. As if I could
    do anything about it.

    At school,
    I will hand over
    the heavy bag you
    always ask me to carry.

    You’ll turn around. I’ll touch
    the wrinkles left behind
    by your bag and head
    on my sleeves and shoulders.

    I’ll just stay here for a while.
    By myself. Wondering why
    this will be the exact
    moment I will feel
    this weight that will never ever be lifted.

    ReplyDelete
  2. Mas maganda yung translation mo kesa sa orihinal ko, haha!

    Maraming salamat, Rise!

    ReplyDelete