31 October 2010

TODOS LOS SANTOS

-

Napakadaling isilid palayo sa isip
ang mga bagay-bagay. Parang ganito:
kahit pa ulit-ulitin natin ang pagparito
sa pagbabaka-sakaling matunton
ang bawat lihim na liko at lagusan
sa nilulumot na katakumbang
inukit nating pareho sa ating puso -–
mangyari, bago pa man maidugtong
ang mga nailubid na kataga
upang magbigay-tanda sa mga bulwagan
na dati nang natuluyan, gayundin
sa mga silid na pakiwari natin
ay ngayon pa lang napuntahan,
malamang mawala tayo, o di kaya
ay mabulid sa pagkalibang, bagay
kaya hindi natin matagpuan
ang mga puwang, o ang pinakamalalim
na kabuluhan ng katahimikan
hanggang kapwa tayo maubusan
ng salita at pangalan
para sa uusbong na panibago
na namang kalungkutan. O minsan,
sa mga umaga, pagkagaling mo
sa kinasanayang pamimitas
ng kung anupaman ang nalabi
mula sa pagtatapat na hindi mo nabigkas
noong nakaraang gabi, maingat
mong isasaayos ang mga salita
sang-ayon sa tingkad o dilim
ng bawat letra, tulad ng mga bulaklak
na masinsing isinalansan
sa loob ng plorera. Ngunit sa halip
na iabot ito sa akin, muli, pipiliin
mong ilingid ang mga talulot
kung saan walang makakakita,
kung saan walang lapida at kandila
ang ipinapatak mong luha. Gabi-gabi
ay paulit-ulit tayong pumaparito
sa ating labirinto. Dinaratnan natin
ang mga dati-rati nang kalat: upos
ng sigarilyo, tiket sa bus, di natapos
na hapunan, bote ng serbesa, dawag
ng damuhang nagkukubli sa ating daan
pauwi. Gabi-gabi, paghimlay
ng huli mong mensahe sa kabaong
ng aking telepono, batid ko agad
ang sinasaad nito: na di mag-isang
kinakabig ng mga nitso
palapit sa bawat isa ang isla-
isla nilang sikreto, dahilan kumbakit
lumipas man ang habampanahon
ang malaking kontinenteng bato
ay hinding-hindi mabubuo. Wika mo,
dahil dito, kung kaya ang sandali
ay kailangang magtapos parati
sa ganito: lalabas ako sa iyong pinto,
isusukli mo ang ngiting taglay ang lamig
ng sambuong sementeryo.
Habang ang Langib na maiiwan
sa ating hangganan
tuwing pababa ako
sa iyong hagdanan, 'kamo iyan
ang pinakamagaspang sa lahat
ng Dalampasigan; Samantalang
ang humihikab na Sugat
sa ating harap, iyan naman
ang pinakamalalim na Dagat.
Maliban dito, ang iba pang bagay
na nakakalat sa ating pagitan
ay pawang mga bagay
na limot na natin
kung ano ang pangalan.