20 February 2011

HALAW KAY CHARLES BUKOWSKI

-

Umiikot ang tingin
sa madaling
sabi, lasing
o medyo nakainom
ngayong alas tres
nang umaga
sandosenang pahina
ng tula
na yata
ang namamakinilya
heto, nag-iisa, gurang
at parang mabubuwang
kapapantasya
sa mga dalaga
ganitong nasa lilim
ng aking takipsilim
ang atay
nakaratay
ang bato
nagdedelikado
nanlulupaypay
ang lapay
kahit paa
inaalipunga
at agad
hina-highblood
pag naaalala
ang oras
na winaldas
lalo ngayon
walang katabi
habang nagpupuyat
sa TV
kung gabi
kung mamalasin
malamang bangungutin
dahil mag-isa
isang linggo muna
magpapasasa
ang mga pusa
sa anumang naiwan
sa katawan
bago pumarada
sa tapat
ang ambulansiya
habang walang-puknat
ang banat
ni Matt
Monro sa stereo
dati ko nang sinumpa
ang pagkatha
ng tula
tungkol sa pagtanda
pero kuwela
naman pala
kaya heto,
pahintulutan mo
muna ako, ako
na kaytagal nang gastado
pero di pa rin plastado
ngayong alas tres
nang umaga
kailangang ubusin pa
ang natitirang beer
sa pridyider
kailangang hugutin
ang manuskrito
sa makinilya
magsubo
ng panibago
makipagtalik
sa sariwang kaputian
ng papel
na blangko
malay mo
baka palarin
makatsamba
kahit isa, una
para muna
sa akin
at susunod
siguro
para sa iyo.

19 February 2011

SA LOOB NG KANIYANG BAHAY, ISANG TAGABITAY

(Halaw kay Carl Sandburg)


Ano kaya ang nasasaisip ng isang tagabitay
pagkagaling trabaho, diretso sa kaniyang bahay?
Sa mesa, kasama ang anak at asawa, kaharap
ang bagong-saing na dinorado, galunggong at itlog
na sarsyado, kinukumusta kaya ng mga ito
ang kaniyang maghapon, kung di ba nagkaroon
ng aberya kaninang may ginarote siya
sa plasa? O iniiwasan nila ang ganitong paksa
at mas ibig nilang pag-usapan ang pulitika
at pelikula, ang pinakahuling balita
ng reporter na bakla, ang sobra-sobrang
alinsangan ng klima? Kung sakali,meron bang
pumapansin sa kaniyang daliri at palad
tuwing dumadakma sa bandehado ng salad?
Tuwing maglalambing ang tsikiting
at lalapit, sabay yaya sa amang maglaro sila
ng luksong-lubid, nagagawa ba niyang sumagot
nang pabiro – Anak, katunaya'y di mabilang
ang lubid na ibinuhol ko sa leeg
ng kung sinu-sino. O meron bang gumuguhit
na tuwa sa kaniyang mukha,
naiisip niya kung gaano kahalaga
manatiling humihinga. O sakaling abutan niya
ang buwang tumatagos sa loob ng bintana,
habang payapang umaagos ang puting liwanag
sa bumbunan at tenga ng bunsong himbing
na himbing sa papag, may kung anu-ano
kayang bumabagabag – dito sa ating berdugo –
wala sa tingin ko. Ang ganitong mga bagay
ay magaan lamang para sa isang tagabitay.
Kunsabagay, lahat dapat ng bagay
ay magaan lamang para sa isang tagabitay.