31 July 2011

TUNGKOL SA MABIBIGAT NA BAGAY

-

May kanya-kanya tayong pamamaraan
sa pagsukat ng bigat.

Mariing hatak ng grabedad
na nagpapapirmi sa ating pagtahak
sa lupa: maaaring natutunan mo
na ang bigat ay mababaw na sugat
sa talampakan noong nagsisimula
ka pa lang humakbang at gumala; o di kaya
isang umalsang bukol sa bumbunan,
galos sa palad, hampas
ng sinturon at bahagyang pilat
sa balat na karaniwan na
nating pinagwawalang-bahala.
Katunayan, ang ating balat
ay talaan ng nagdaraang bigat.
Ngunit dahil napupunit
ang sala-salansang kalyo
nang mas mabilis pa sa pagpapalit-
pahina ng kalendaryo, bagay ito
kaya malimit nakakaligtaan
sa pana-panahon ang iniiwang palatandaan
ng bigat na dumadagan
sa ating katawan.

Sa paglipas ng taon,
ang bigat ay inaanunsiyo
ng di maiangat na talukap
paggising sa umaga.

Mula unang buhos ng tubig
hanggang huling kaskas
ng sepilyo, mabigat ang katawang
matamlay nating kinakaladkad
pababa ng hagdanan, papasok-
palabas sa masikip na banyo.

Mabigat ang mga daliring umaapuhap
sa di-mapagpantay na butas
at butones ng polo.

Mabigat ang kapeng
di pa rin nababawasan
mula sa tuklap na labi
ng lumalamig na puswelo.

Mabigat ang lagitik
ng sandali, lalo ngayong
pareho tayong nagmamadali.
Kamo’y huli ka na sa klase.

Sa labas ng bahay,
mabigat ang lagda ng ulan
sa iyong payong at kapote.

Nagkataong mabagal ang usad
ng ating sinasakyan.
Mabigat ang trapik
ayon sa balitang dinatnan.

Madalas naiisip ko
kumbakit waring di na gumagaan
ang mga bagay-bagay
na dati-rati nang pasan.
Mapapatingin na lang ako sa iyo
sa loob ng sasakyan,
malamang ginawa mo ulit sandalan
ng himbing na ulo
ang balikat ko. Mapapangiti ako.
Para namang may magagawa ako.

Pagdating sa eskuwela,
iaabot ko pabalik
ang mabigat na bag
na ugali mong ipabitbit
tuwing umaga. Tatalikod ka.
Kakapain ko ang gusot na iniwan
ng ‘yong bag at ulo
sa aking manggas at balikat.
Dito muna ako. Mag-isa. Nagtataka
kumbakit sa pagkakataong ito pa
madalas kong maramdaman
ang di mabuhat-buhat na bigat.